Agora que non afoguei

Interpretado por Begoña Fernández

¿Quen me ía dicir…
Que naquel calar…
Naquel silencio 
que aos meus beizos
tanto lles custou albergar,
acochábanse estas palabras, 
hoxe dunha voz emprestada?

¿Quen me ía dicir…
Que agora…
Agora que non afoguei,
as ía poder soltar na memoria 
dos que endexamais esquecen,
darlle a liberdade 
que ti, ruín xuíz,
lles quixeches roubar…?

E mentres a vida semella igual…
Agora…
Agora que non afoguei…
E moitos, coma ti, miserábeis, 
facedes vida normal…
Eu quero berrar versos de paz…
Versos que asubíen nos ventos do inverno…
Que voen por sempre no tempo infindo…

¿E quen me ía dicir…
Que agora…
Agora que non afoguei…
Nestas novas páxinas
que na súa benvida
as puntas dos meus dedos 
acariñan a bicos,
ía eu atopar esta paz que sinto
que non lograstes aforcar…?

E mentres xa nada é igual…
¿Quen me ía dicir…
Que naquel calar,
naquel silencio 
que aos meus beizos
tanto lles custou albergar,
acochábanse estas palabras,
hoxe dunha voz emprestada?

(Xoanxo, 2019)

Solpor de outono

Interpretado por Maite Taboada.

Solpor de outono…
Versos que agora esvaran  
entre beizos espidos de muller…

Ceibe da súa mudez…
Os seus berros furan o ar 
coma balas zoando nun silencio
no que tantas só puideron calar…

Ollos, agora orfos,
coa mirada perdida
procuran, sen atopar, 
un porqué aquela man de pai…
A mesma que nun tempo
tanto lle acariñou…
Aquela mesma man…
Agora asasina…
Arrebatoulle a súa nai…

Ceibe da súa mudez…
Os seus berros furan o ar 
coma balas zoando nun silencio
no que tantas só puideron calar…

Coas bágoas salgadas
nubrándolle os sentidos…
Sinte as rúas molladas bruar… 

Nin unha máis!!!
Nin unha máis!!!
Dicían…

Mentres nun solpor de outono…
Un poeta escrebe versos 
que agora esvaran  
entre beizos espidos de muller…

(Xoanxo, 2019)

Camiños

“Camiños”

Foi pegada a pegada…

Camiños
aboiando no ar…
Coma orballo…
Pouquiño a pouco
foron mollando
espazos desertos…
Baleiros…
Sementando lembranzas
dunha existencia esquecida…

Loita a loita…
Foron quen
de brincar a voar…
Foron quen 
de facerse escoitar…

Camiños 
aboiando no ar…
Coma orballo…
Mollando
espazos desertos,
baleiros…
Sementando…

Camiños
Coma orballo…
Mollando... 
Sementando…

Sementando…

Camiños…

Foron quen
de brincar a voar…

(Xoanxo, 2019)

A ti…

Interpretado por Ana Rama

"A ti..."

A ti, que es terra,
auga,
brétema...
Luz de pura estrela...
Fraga sen linde…

Que habitas fora das súas celas…
Ceibe dos seus xuízos,
coma bágoa 
na beira de cada meixela…
Coma sorriso 
da tristura esquecida nos beizos…

Que cando choro,
choras…
Que cando loito,
loitas…

Que cando sufro,
sofres…

A ti…
Aparente fraxilidade…
Fermosa danza no ceo…
Berce…
Fogar…

A ti, que es cada muller,
Sangue do meu corpo…
A ti…
Buscareiche sempre no meu espertar…

(Xoanxo, 2019)

Mírame

Interpretado por Carmela Corbelle.

"Mírame" 

Mírame ben aos ollos…
Pérdete nos seus adentros…
Mírame…

Mírame
ata que deixes de verme muller…
Ata que nos atopes espidos
nesta loita do principio dos tempos…
Neste xugo que semella eterno…
Mírame…

Mírame
ata que sen vergoña 
descubras o noso pasado…
O noso futuro…
A nosa morriña dun fogar esquecido…
Fogar…Do que nunca fuximos…
Ata que lembres a derradeira bágoa
que xuntos fixemos brotar…
Naquel peito namorado…
Naquel fogar esquecido…
Fogar…Do que nunca fuximos…
Mírame…

Mírame ben aos ollos…

Mírame
ata que deixes de verme muller…

(Xoanxo, 2019)